بر بازوان خسته ی شب، آه پر از درد، و اما آغوش گرم عشق مرهمیست بر زخمهای بی امان دلم... زندگی را، قطعات پازلیست چوبی با تمام خوب و بد ها، شهد و شکر ها، زشت و زیبا ها! در دست مردمانی ساده که فردایشان چون پرنده ای رمیده بر شاخه ای که از های و هوی باد سر به زیر افکنده... (شعر از خودم) اصلا حسین جنس غمش فرق می کند این راه عشق ،پیچ وخمش فرق می کند اینجا گدا همیشه طلبکار می شود اینجا که آمدی کرم او فرق می کند تولد تولد تولدت مبارک تولد تولد تولدت مبارک تولد تولد تولدت مبارک فردا تولد فرانک جونمه امیدوارم ۱۰۰۰ ساله بشی عزیزم دوست دارم دوست دارم دوست دارم تا هوای نبودنت پر شود از بوی عطر و نم... کاش بودی تا با دستهایت حس میکردی غم خیس آسمان را، ای کاش... ( شعر از خودم) دیری نمی پایدکه قندیل می بندد... عجیب سرد است هوای نبودنت چگونه دست دلم را بگیرم ودر كنار دلتنگیهایم قدم بزنم در این خیابان كه پر از چراغ و چشمك ماشینهاست ...نه آقایان: مسیر من با شما یكی نیست از سرعت خود نكاهید من آداب دلبری را نمی دانم من بودم تو و یک عالمه حرف... و ترازویی که سهم تو را از شعرهایم نشان می داد!!! کاش بودی و می فهمیدی وقت دلتنگی یک آه چقدر وزن دارد... یاد من باشد ... آوای خوش خیالیست دنیا به این بزرگی یک کوزه ی سفالیست باید که عشق ورزید باید که مهربان بود زیرا که زنده بودن هر لحظه احتمالیست... تشنه تر از هر رمضانی شب قدر آمده تا قدر دل خویش بدانی لیلة القدر عزیزیست بیا دل بتکانیم سهم ما چیست از این شب؟ همین خانه تکانی(التماس دعا) راز عشق ورزیدن به هر چیز درک این جمله است : شاید یک روز دیگر نباشد... سروده ام هر پگاه بدون تو که خفته است این نگاه بدون تو درون مه گم شدیم غریب وار من و دل و هر چه راه بدون تو غزل بخوان در سکوت شبان من شکسته آواز ماه بدون تو چراغ پر شور کومه ی کور من سپیده دم هم سیاه بدون تو بهشت بکریست با تو زمین سرد زمانه غرق گناه بدون تو قایقم، قایقی شکسته و تنها در حسرت موجی نشسته بر امواجی از غم. هر از گاه تراوش آبهای دریای غم از لابلای ترکهایم مرا با خود به اعماق دریا فرو میبرد. حتی ماهیگیر هم خبری از من نمیگیرد! تنها همدمم ماهیهای کوچک کف دریا شده اند که با حبابهایشان با من همدردی میکنند. کاش فرصتی باقی بود تا دوباره به ساحل باز میگشتم ، آنگاه تنم را با شنهای داغ آن آرامش می بخشیدم. با یک دنیا حسرت خاطرات شبانه را پنهان در کیسه ای پر از خالی، بر پهنای کوهساران رها کرده ام. آنگاه که نسیم عطر تورا با خود به همراه داشت، من ماندم و کیسه ام!!! علفزاران با وزش هر نسیم گیسوان خود را به باد داده اند. پس کو اسبم؟! کجاست کیسه ام...؟! گوئی خواب می دیدم! اندک زمانیست که از خواب حسرت پریده ام... *شعر از:فرانک* اگر کارمند انتقال خون بودم،به همه یک قطره عشق تزریق میکردم. اگر گوینده بودم،لکنت زبان میگرفتم و در طول برنامه جند بار عشق را تکرار میکردم. اگر حروفچین بودم،فقط جزوات عشق را تایپ میکردم. اگر موءذن بودم،روزی سه بار اذان عشق می خواندم. اگر مومن بودم،در مقابل عشق سجده میکردم. اگر قرار بود قسم بخورم،در حضور حضرت عشق سوگند میخوردم. اگر آسمان بودم بی عشق نمی باریدم. اگر پا بودم،پا به پای عشق راه می افتادم. اگر باران بودم،فقط برای عشق می باریدم. اگر حقیقت بودم،به یقین عشق را می دیدم. اگر درخت بودم،میوه ام فقط عشق بود. ... آب بودم، عشق را سیراب می کردم. ... جاده بودم، امتدادم فقط عشق بود. ... قلب بودم،عشق را در خود جای می دادم. ... نبض بودم،فقط برای عشق می زدم. اگر آغاز بودم با عشق و اگر پایان بودم، باز کلام آخرم عشق بود عشق ..... می نشینم تا سحر در بسترم بیدار دست بر سر می چکد از دیده اشکی زار بی صدا و خسته و دلتنگ خیالم می نشاند نقش از نقش نگاه یار باز چون هر شب می رسد هنگامه ی دیدار تنم چون موج می لرزد نمی دانم نمی دانم که این خواب است یا بیدار صدایم می کند آری رسد آوای او بر گوش در حجاب زلف او این پرده ی از شب سیه تر روی او پنهان با هزاران ناز با دو صد عشوه می زند آرام یکسو پرده ی گیسوش و من باز چون هر شب ز افسون نگاهش میروم از هوش با نگاهی تار چشم بگشایم به حالی زار آه از این بستر هر شب وعده گاه وصلت دلدار. به دیگر بار غرق در اندیشه ی دیدار می نشینم تا سحر در بسترم بیدار تا که رویا در رباید بر رسد در خواب دیگر لحظه ی دیدار... (شعر از : شاهکار بینش پژوه) قاصدک ! هان ، چه خبر آوردی ؟ از کجا وز که خبر آوردی ؟ خوش خبر باشی ، اما ، اما گرد بام و در من بی ثمر می گردی انتظار خبری نیست مرا نه ز یاری نه ز دیار و دیاری باری، برو آنجا که بود چشمی و گوشی با کس برو آنجا که تو را منتظرند قاصدک ! در دل من همه کورند و کرند . دست بردار ازین در وطن خویش غریب قاصد تجربه های همه تلخ ، با دلم می گوید که دروغی تو ، دروغ که فریبی تو. ، فریب. قاصدک! هان ، ولی ... آخر ... ای وای! راستی آیا رفتی با باد ؟ با توام ، آی! کجا رفتی ؟ آی... راستی آیا جایی خبری هست هنوز ؟ مانده خکستر گرمی ، جایی ؟ در اجاقی طمع شعله نمی بندم، خردک شرری هست هنوز ؟ قاصدک ! ابرهای همه عالم شب و روز در دلم می گریند ... و به دلتای گل و شبنم و ریحان جاریست. شرط کز کوه غرور من و تو برنخیزد و سیلاب جلگه سیل زده ز مصیبت پر و از بوی شقایق عاریست. زندگانی پاک است گر که سجاده دوست را ندزدیم به هنگام نماز و اگر بربندیم به سر پوزه ی آز بندهائی ز قناعت چو لگام. شعر از شاهکار بینش پژوه) چی میشد اگه برگردی دلم عشقت رو کم داره هوای خونه این روزا پر از بوی نم و خاکه چی میشد بازم اون دستات گلی تو باغچه بکاره چه شبهائی به یاد تو چشام پر میشد از گریه دلم دائم میلرزید و لبام بهونه اتو داره خدایا عشق من پاکه چرا دنیام یه غم داره منی که زندگیمو باز واسه تو میکنم چاره تو دنیای من این روزا یه جفت چشم تر و خیسه چی میشد قصه ی غصه ام یه روز اشکاتو بریزه تنم داغ و لبام سرده گمونم تو رو کم داره اگه یه وقتی برگردی نهال عشق و میکاره (این شعرم از خودم بود،بازم منتظر نظراتون هستم) شب و تنهائی و بغض شبونه کجاست اون هق هقای عاشقونه دلم تنگه واسه چشمای خیست بیا برگرد بازم به آشیونه یادت هست اون روزائی که تو دستات یکیش گل بود،یکیش درد زمونه تا میخواستم گل و ازت بگیرم شروع میشد شکایت و بهونه منم آروم میشستم پیش قلبت یه وقت از تنهائی غصه اش نگیره تو هم تا نازتو دیدی خریدار یهو سرخی گونه ات شد پدیدار دلم رو با نگاهت کردی آروم دیگه تموم شد بغض و آه و غم و تکرار (خوشحال میشم اگه نظرات متفاوتتون رو در مورد شعرم بدونم) *خواهشا هرجائی که ایرادی میبینید با دقت بیان کنید،دارم سبک شعرام و تغییر میدم اینم بعنوان دست گرمی گفتم پس خوشحال میشم هرکس که توی این زمینه تجربه داره راهنمائیم کنه* کیست مولا ذات بی همتای حق بعد حق هر کس بود شیدای حق کیست مولا لام خلقت را هدف عـیـن عـلـم و یـاء دریای شرف کیست مولا دین احمد را کمال متصل نورش به ذات لا یـزال کیست مولا نعمت حـق را اتـم مـعـنی تـفـسیر نـون و الـقـلم کیست مولا قاسم نـار و جحیم صاحب تقسیم جنات و نعیم کیست مولا باب شـبیر و شبـر بـر یتیمان مـهـربـانـتـر از پدر کیست مولا نور حق را منجلی حجت بر حـق حـق یعـنی عـلی در ولایت حب او تکوینی است دین منهای علی بی دینی است بیعلیدرجسمهستیروحنیست کشتی شرع نبی را نوح نیست بی علی قرآن کتاب بی بهاست چونعلیآیاتحقرا محتوا ست بـی عـلی اسـلام تـمـثـالـی بـود در مثل چون طبل تو خالی بود بی علی اصلعبادت باطلاست بیعلیهرکسبمیرد جاهل است بی علی تقوی گلی بی رنگ و بوست بـنـد گی هـمچون نماز بی وضو ست . ای تکیه گاه محکم من، ای پدر جان / ای ابر بارنده ی مهر و لطف و احسان پدر نام تو تکیه گاه من است نگاه مهربان و صدای دلنشینت همیشه مرحم دل من در این غربت است. بدان که برای من بهترینی... عاشقانه روزت را گرامی میدارم. و همینطور در آخر: این روز عزیز و بزرگ رو به همسر و آقای گل خودم *روزبه جان* از صمیم قلبم تبریک میگم. امیدوارم سایه ات همیشه بالای سرم باشه. به آنی سر تا سر ایران را دور می زنم با یک مداد بر خط جاده های نقشه به سرعت ریل می کشم وبی صدا مثل کودکی تنها با قطار کوچکی از خیال از غرب می زنم به شرق از جنوب می روم به شمال نه خواب کسی را به هم می زنم ونه در چشم هیچ سرعتی دیده می شوم فقط از جاده های ساحلی که عبور می کنم خانه پر ازبوی شوری دریا می شود آن وقت ناچار می شوم چشمانم را در دستمالی پنهان کنم اما هق هقم سوت قطاری ست در تونل که همه را بیدار میکند . (استاد هوشنگ رئوف) کلاغی روی بام خانه ی همسایه ی ما بود. و بر چیزی،نمیدانم چه،شاید تکه استخوانی دمادم تق و تق منقار میزد باز. و نزدیکش کلاغی روی آنتن قار میزد باز. نمیدانم چرا،شاید برای آنکه این دنیا بخیل است، و تنها میخورد هر کس که دارد. در آن لحظه از آنتن چه امواجی گذر میکرد که در آن موج ها شاید یکی نطقی در این معنی که شیرین است غم، شیرین تر از شهد و شکر میکرد. نمیدانم چرا،شاید برای آنکه این دنیا عجیب است، شلوغ است،دروغ است و غریب است. و در آن موج ها شاید در آن لحظه جوانی هم برای دوستداران صدای پیرمردی تار میزد باز نمیدانم چرا،شاید برای آنکه این دنیا پر است از ساز و آواز. و بسیاری صداهائی که دارد تار و پودی گرم،و نرم، و بسیاری که بی شرم. در آن لحظه گمان کردم یکی هم داشت خود را دار میزد باز. نمیدانم چرا،شاید برای آنکه دنیا کشنده ست،درنده ست، بدست،زننده ست، و بیش از این همه اسباب خنده ست. در ان لحظه یکی میوه فروش دوره گرد بد صدا دمادم میوه پوسیده اش را جار میزد باز نمیدانم چرا،شاید برای آنکه این دنیا بزرگ ست، و دورست،و کورست. در آن لحظه که می پژمرد و میرفت، و لختی عمر جاویدان هستی را بغرات با شتابی آشنا می برد و می رفت، در آن پر شور لحظه دل من با چه اصراری ترا خواست و می دانم چرا خواست، و می دانم که پوچ هستی و این لحظه های پژمرده ند که نامش عمر و دنیاست،اگر باشی تو با من، خوب و جاویدان و زیباست... از بهترین اشعاریه که توی زندگیم شنیدم و با تمام وجودم حسش کردم.اسم شاعرشم در آخر براتون نوشتم امیدوارم خوشتون بیاد. لـــــــــــــــــطفا نظر یادتـــــــــون نره... پرنده سحـــــــــــــر گاهان دو پرنده ی کوهی عقد بهارانه ی عشــــــــق را در محضر علف زار با حضــــــــــور چند بنفشه گره زدند... (شعر از :استاد هوشنگ رئوف) امشب که سقف اتاقم بر سرم سنگینی میکند، مانده ام از چه چیزی برایت بنویسم؟! از آنهائی که دیروز با من بوده اند یا توئی که همیشه حرف های مرا میخوانی !! از چه بنویسم؟؟؟ از زمین،یا از زمان،یا از یک نگاه مهربان، از آسمانی که در حال عبور است یا از دلی که سوت و کور است... نگاهت کافیست تا در هوای آمدنت بمیرم، تو همیشه دعوتی رأس ساعت دلتنگی...
سنگینی سکوت
نوشته شده در سه شنبه 1390/12/16ساعت
19:1 توسط روزبه و فرانک| |
نوشته شده در دوشنبه 1390/11/03ساعت
10:14 توسط روزبه و فرانک| |
نوشته شده در جمعه 1390/10/23ساعت
11:2 توسط روزبه و فرانک| |
/(577).gif)
نوشته شده در چهارشنبه 1390/10/14ساعت
22:2 توسط روزبه و فرانک| |
باران را بهانه می کنم
نوشته شده در جمعه 1390/09/18ساعت
21:41 توسط روزبه و فرانک| |
اشکهایم که سرازیر میشوند......
نوشته شده در سه شنبه 1390/09/01ساعت
12:18 توسط روزبه و فرانک| |
يك نفر در دل شب
يك نفر در دل خاك
يك نفر همدم خوشبختي هاست
يك نفر همسفر سختي هاست
چشم تا باز كنيم عمرمان مي گذرد
ما همه همسفريم
نوشته شده در سه شنبه 1390/07/26ساعت
0:10 توسط روزبه و فرانک| |
نوشته شده در پنجشنبه 1390/07/21ساعت
13:1 توسط روزبه و فرانک| |
نوشته شده در جمعه 1390/07/15ساعت
22:49 توسط روزبه و فرانک| |
یاد من باشد که فــردا دم صبح
به نسیم از سر مهــر سلامی بدهم
و به انگشــت نخی خواهم بست
که فراموش نگردد فــــــردا
با همه تلخی و نـــاکامی ها
زنـــدگی شیرین است!
و به شکرانه دیدار نسیم هر صبح
زنــدگی باید کرد ...
نوشته شده در یکشنبه 1390/07/03ساعت
22:29 توسط روزبه و فرانک| |
آوای بد انگار
نوشته شده در دوشنبه 1390/06/28ساعت
13:23 توسط روزبه و فرانک| |
تشنه ام
نوشته شده در یکشنبه 1390/05/30ساعت
12:7 توسط روزبه و فرانک| |
نوشته شده در جمعه 1390/05/28ساعت
10:8 توسط روزبه و فرانک| |
نوشته شده در چهارشنبه 1390/05/05ساعت
16:58 توسط روزبه و فرانک| |
*آواز ماه*
نوشته شده در چهارشنبه 1390/04/29ساعت
15:55 توسط روزبه و فرانک| |
*قایق شکسته*
نوشته شده در چهارشنبه 1390/04/15ساعت
0:20 توسط روزبه و فرانک| |
سوار بر اسب تنهائی ام
نوشته شده در چهارشنبه 1390/04/08ساعت
0:51 توسط روزبه و فرانک| |
اگر سفالگر بودم،زیباترین مجسمه ی عشق را می ساختم.
نوشته شده در سه شنبه 1390/04/07ساعت
0:40 توسط روزبه و فرانک| |
غرق در اندیشه ی دیدار
نوشته شده در شنبه 1390/04/04ساعت
22:5 توسط روزبه و فرانک| |
نوشته شده در پنجشنبه 1390/04/02ساعت
0:25 توسط روزبه و فرانک| |
زندگانی آبی است
نوشته شده در سه شنبه 1390/03/31ساعت
0:2 توسط روزبه و فرانک| |
گلای پرپر باغچه هنوز عطر تو رو داره
نوشته شده در شنبه 1390/03/28ساعت
15:34 توسط روزبه و فرانک| |
*بغض شبونه*
نوشته شده در پنجشنبه 1390/03/26ساعت
23:56 توسط روزبه و فرانک| |
ای نام زیبایت همیشه اعتبارم / خدمت به تو در همه حال، هست افتخارم
نوشته شده در چهارشنبه 1390/03/25ساعت
10:15 توسط روزبه و فرانک| |
بوی شوری دریا
دلم که می گیرد
نوشته شده در یکشنبه 1390/03/22ساعت
22:58 توسط روزبه و فرانک| |
در آن لحظه که من از پنجره به بیرون نگاه کردم،
نوشته شده در جمعه 1390/03/20ساعت
11:17 توسط روزبه و فرانک| |
سلام به دوستای عزیزم،این شعری که براتون گذاشتم
نوشته شده در سه شنبه 1390/03/17ساعت
13:46 توسط روزبه و فرانک| |
*دلتنگی*
نوشته شده در شنبه 1390/03/14ساعت
19:45 توسط روزبه و فرانک| |
نوشته شده در یکشنبه 1390/03/08ساعت
11:57 توسط روزبه و فرانک| |
| Design By : Night Skin |
